Ana Karenina – vëllimi i dytë

Përshkrim

Ana Karenina, vëllimi i dytë – L.N.Tolstoj

Në vëllimin e dytë tronditës të romanit “Ana Karenina”, Leon Tolstoji e shpie dramën emocionale drejt kulmit. E ndarë mes dëshirës dhe detyrës, Ana përballet gjithnjë e më tepër me presionin shoqëror, vetminë dhe trazimin e brendshëm, teksa sfidon normat e një bote të ngurtë dhe paragjykuese. Zgjedhjet që bën ndikojnë thellësisht në jetën e saj, duke kërcënuar pozitën shoqërore, familjen dhe vetë identitetin.

Me mjeshtëri të rrallë rrëfimi, Tolstoji e çon romanin në lartësi të reja, duke ndërthurur ndjenja të forta, dilema morale dhe një kritikë të fuqishme të shoqërisë ruse të shekullit të 19-të. Vëllimi i dytë i romanit “Ana Karenina” nuk është thjesht një vazhdim, por zemra e romanit; aty ku pasioni përplaset me tragjedinë dhe ku zgjedhjet shndërrohen në fat të pashmangshëm.

Dhe ai u mundua ta kujtonte ashtu siç ishte atëherë, kur e kishte takuar për herë të parë, po në stacion, me atë bukuri të rrallë e misterioze, që kërkonte e që falte lumturi, dhe jo me atë shprehje të rreptë e hakmarrëse, siç i kujtohej në çastin e fundit. U mundua të kujtonte çastet më të ëmbla që kishte kaluar me të, por këto çaste ishin helmuar përgjithmonë. Ai kujtonte vetëm kërcënimin e saj ngadhënjyes, pendimin që tani s’i hynte në punë askujt.

“Ana Karenina” nuk është vetëm një histori dashurie. Kur shkroi romanin, Tolstoji mendonte për dashurinë në një mënyrë krejt ndryshe: si një lloj fati, ose mallkimi, ose gjykimi, si një mjet nëpërmjet të cilit universi shpërndan lumturi dhe fatkeqësi, në mënyrë të padrejtë dhe të rastësishme.